De kabel die in de koffer woont, is degene die wordt gebruikt

Een kabel is een saai voorwerp tot hij de reden is dat de wagen niet vertrekt. De redactie bezit twee snoeren die de hatchback van onze wallbox laden. Elektrisch zijn ze gelijk. Als gereedschap niet, omdat er maar één een plek heeft.

Waar hij echt lag

Het ene snoer hing aan een haak op kantoor, een verstandige plek als je aan kantoor denkt. Het andere lag in een hoes in de koffer, naast de gevarendriehoek, elke keer op dezelfde manier opgerold. Over twee weken kwam de kabel uit de koffer tevoorschijn op de avonden waarop we het laden niet hadden gepland. De kantoorkabel kwam tevoorschijn als iemand langs de haak liep en zich schuldig voelde.

Het verschil was niet lengte of prijs. Het was of het voorwerp al op de reis was. Gereedschap dat een omweg terug het gebouw in vraagt, is gereedschap voor mensen die al geordend zijn. Het meeste van ons laden gebeurt als we dat niet zijn.

De gewoonte die we beoordelen

Als we een laadsnoer testen, of een tas ervoor, vragen we waar het slaapt. Is het antwoord „in de wagen, en het past nog bij de boodschappen”, dan is dat een punt. Is het antwoord „in een la, omdat de stekker onhandig is in de koffer”, dan is dat ook een punt, en dat beslist of we het aanraden voor een wagen voor elke dag.

Het beste snoer op deze redactie is degene waar we niet meer over nadenken. Hij ligt in de koffer. Hij is wat geschaafd. Hij werkt.