Een parkeerrem die alleen een schakelaar is

De handrem was vroeger een hendel die je kon zien. In de wagens die de redactie deze maand gebruikte, is het een schakelaar, of een toets in een rij, en het enige bewijs dat hij aan staat is een lampje. Dat is een verandering in het interieur, geen slogan. Wie op een hendel heeft leren rijden, grijpt naar een greep die er niet is, en moet daarna een plaatje vertrouwen.

Vast, of alleen verlicht

We zijn bij elke stop twee dingen gaan opschrijven. Ten eerste of de bediening zit waar een hand al is, of dat hij in een scherm achter een menu zit. Ten tweede of de wagen zegt dat hij vaststaat als je het portier opent, of dat je het lampje moet zoeken. Twee wagens piepten en toonden een duidelijk teken in het instrumentenpaneel. Eén legde de bediening in het scherm, twee tikken diep, naast een functie die je aan de stoeprand niet nodig hebt. Die prijzen we niet. Een rem die je zet terwijl er verkeer achter je staat, hoort geen menu te zijn.

De schakelaar zelf is niet het probleem. Een schakelaar kan even eerlijk zijn als een hendel als hij een plek heeft, een gevoel, en een lampje dat je in de zon kunt lezen. Het probleem is een rem die een instelling is geworden.

Wat de redactie bijhoudt

We geven geen merk een cijfer, en we hangen er geen heuveltest met een getal aan. De notitie is eenvoudiger. Als de parkeerrem hardware is, binnen bereik, en duidelijk als hij aan staat, is de cabine makkelijker te verlaten en makkelijker door te geven. Als hij begraven is, vraagt de cabine dat je een pad onthoudt. We blijven zeggen welke van de twee we aantroffen.