Een tweezitter voor de stad moet ook op dinsdag werken

Deze week zette smart in Parijs opnieuw een elektrische tweezitter voor de stad op een podium en noemde hem #2. Een podium kan één ding goed. Het laat een korte wagen afgewerkt lijken. De redactie stond niet op dat podium. De toets die we echt kunnen doen, is de dinsdag erna, op een straat met een stoeprand, een tas, en een tweede persoon die misschien al op de enige andere zitplaats zit.

Twee zitplaatsen zijn de belofte

Een tweezitter voor de stad is duidelijker dan een gezinswagen die zo ver is ingekort dat de achterbank een gerucht is. Hij is voor een bestuurder en, op sommige ritten, één andere volwassene. Dat is een kleinere belofte, en een kleinere belofte is makkelijker te houden, tot de tas niet de hele rit op een schoot kan blijven.

Dat hebben we bekeken in de korte wagens waarin de redactie de laatste tijd zat, niet op een draaischijf. Zit de passagier op de zitplaats, dan heeft de tas een koffer nodig die een vak is, geen beleefde spleet achter de schouders. Is die spleet alles, dan neemt de tas de zitplaats, en de tweede zitplaats was de reden waarom de wagen er twee had.

De stoeprand is de andere helft

Een beursvloer is vlak. Een stoeprand in de stad niet. Een korte wagen die makkelijk in een vak past, moet zijn deur naast die stoeprand openen zonder dat je moet klimmen, en hij moet de nummerplaat zo laten dat een camera ze kan lezen als de bumper dicht bij de steen staat. Niets daarvan is een cijfer van een podium. Daar beslist zich of een tweezitter het vak verdient of een foto blijft.

Wat we bijhouden

We geven geen cijfer aan een wagen waarin we niet hebben gezeten. De lijst blijft klein: één passagier, één tas, één gewone stoeprand, en een gsm die nog een plaats heeft als de andere zitplaats bezet is. Het licht kan wachten. Dinsdag is de toets.